Close

Rood to ODSC!

Het is zaterdag 10 juni 2017: tijd voor onze tussentijdse meting op weg naar het WMC. We laten ons beoordelen in Assen tijdens het jaarlijkse ODSC. We hopen op goede resultaten en goede feedback van de jury zodat we ons verder kunnen ontwikkelen richting 29 juli. Dé dag dat het moet gaan gebeuren.

Maar eerst het ODSC! Rond de klok van elf vertrekken we met een volle bus richting Assen. De sfeer is gemoedelijk en rustig in de bus. Op de route naar Assen stoppen we bij AC-Restaurant ’t Harde voor een bakje koffie in het zonnetje. Ruim op tijd komen we aan op locatie en kunnen we ons op het gemakkie omkleden in de sporthal.  We kunnen ons hier in alle rust voorbereiden. Na een aantal aandachtspunten van René Leckie spelen we met z’n allen in, stemmen af en bewandelen we het fietspad richting het veld. Hier aangekomen kunnen we nog snel de concurrentie bekijken!
En dan is het zover: SHOWTIME! 

Opstellen, het veld opmarcheren, wachten op het materiaalteam dat de attributen klaar zet en dan.... de opmars. Je bent gelijk je spanning kwijt. Na de opmars en de aankondiging van de ladyspeaker starten we de show, en voor je het weet ben je klaar en kijk je vol adrenaline naar de tribune. Vol met enthousiaste mensen én de jury. Wat vinden zij ervan? 
Na de afmars staan we kort met elkaar te praten. Ja, het was goed en ja, het kan nog beter. Maar het is en blijft een jurysport, ons ‘lot’ ligt in hun handen. Voor de prijsuitreiking hoeven alleen de Tambour-Maîtres het veld op en zodoende zoekt de rest her en der een plekje. De spanning stijgt gestaag en dan komen de punten voor de nummer twee.... Wie wordt er tweede en wie wordt er eerste? RMB of KTK? Met 88,46 punten werden wij tweede achter het Kamper TrompetterKorps. Teleurstelling overheerst, was dit alles wat we er op dit moment uitgehaald hadden? We kunnen ons in ieder geval gaan voorbereiden op de Finals die in de avond gehouden gaan worden en waar we, net als in de middag, als één na laatste ons product mogen laten zien.

Bij een korfbalvereniging om de hoek konden wij ons deze keer omkleden. Hier hadden ze nog wat snacks van de BBQ over, welke spontaan aan ons uitgedeeld werden. Dit aanbod namen we van harte aan en na wat gestoei met de flessen mayonaise – bedankt nog Valerie 😉 – verplaatsen we ons naar het Restaurant der Gele Bogen.  
Na het eten is het tijd voor de avondshow. We volgen hetzelfde ritueel als eerder vandaag: omkleden, opbouwende punten van René, inspelen en ga zo maar door. Vlak voor we het veld op mogen marcheren horen we dat de score van KTK eerder vandaag is gecorrigeerd; het verschil tussen beiden ligt nu op vier tiende punt. Allemaal kregen we hierdoor net dat beetje extra om alles te geven, want het is en blijft natuurlijk wel een wedstrijd.

And again: SHOWTIME! Deze show vliegt nog sneller voorbij dan vanmiddag. Iedereen zit vol positiviteit en strijdlust. Zeker bij Esther en Maurits, Esther nam direct bij de opening een jurylid mee met de grootste bal en ook Maurits kon het niet laten om mij even kennis te laten maken met een bal. Aan het einde van een show merk ik altijd wel aan Damiën hoe de show ging en zijn grote grijns liet al merken dat dit dé show was die we tot nu toe konden brengen. De tribune ontplofte bijna, het instructieteam bleef maar klappen, en wij? Wij genoten daar weer van!
Na de afmars wisten we al haast zeker, dit moest hem zijn! Na KTK mochten we nu wel allemaal het veld opmarcheren en ons opmaken voor de finale. Eerst nog even het Wilhelmus en dan komen toch de punten.

De eerste vier orkesten krijgen hun punten te horen. Er zijn er nu nog twee over; Kampen en wij. Spannend als ze het willen maken, worden alleen de punten genoemd: de nummer twee krijgt 957 punten en de nummer één krijgt 971 punten.  
Zodra de ladyspeaker het woord: “De” of “Het” uitspreekt is het al duidelijk. De nummer twee is….“Het …” en wij beginnen allemaal te juichen. Kampen: gefeliciteerd met jullie tweede plaats (en jullie Nederlands Kampioenschap natuurlijk 😉). 
We springen allemaal over het veld en staan te schreeuwen. Dat was alleen wel van korte duur voor mij, want binnen een paar tellen was mijn stem weg. Maar hé: wij hebben gewonnen! Wat een heerlijk gevoel is dit! Al dat harde werken op weg naar het WMC wordt hierdoor extra gestimuleerd.

Tijdens de afmars worden er netjes door alle Tambour-maîtres felicitaties overgebracht aan Damiën. KTK hield zelfs halt voor ons en draaide zich onze kant op wat resulteerde op een welgemeend applaus van onze kant. Dit is pas sportiviteit! 

Na een mooi woord van dank en succeswensen van de ladyspeaker, kunnen ook wij afmarcheren. We bedanken alle toeschouwers en supporters op de tribune. Na de afmars werd het één groot feest waar iedereen met de gewonnen beker kussend op de foto ging. Na het omkleden snel de bus in want onze Dirk moest om uiterlijk 01:15 uur weer in de garage staan met de bus. Uiteraard bleef het in de bus nog heel lang onrustig en rond 01:00 uur waren we terug in Schiedam.
Wat een dag! Dit was een goede test op weg naar Kerkrade. Nog zeven weken te gaan waarin we kunnen gaan werken aan de laatste kleine puntjes welke we in Assen hebben meegekregen. Wij zijn er (bijna) klaar voor!

Loading...
Loading...